Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

 Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ


 

Δευτέρα μεσημέρι στον Λευκό Πύργο : Εχω κατέβει με το ποδήλατο από τον Εύοσμο, συνάντηση με συνεργάτες στο bar On The Road.Η συνάντηση τελείωσε και πήρα το ποδήλατο για μια μικρή βόλτα ακόμη στην παραλία πρίν γυρίσω πίσω.

 

Κάθησα στο πεζούλι μπροστα στον πύργο να καπνίσω ένα τσιγάρο με θέα την θάλασσα και τον εξαίσιο καιρό.

 

Με πλησιάζει ένας τύπος : ούτε junky, ούτε roma, κάπως μαυριδερός πάντως, με τα ρούχα σχετικά καθαρά.

 

“Εχεις ένα τσιγάρο ρε μεγάλε; ” 

 

Ψυχρά, βάζω το χέρι στην τσέπη μου και του δίνω ένα χωρίς να πω τίποτα, να τον ξεφορτωθώ στα γρήγορα. Κάνει μια σβέλτη στροφή ο τύπος γύρω από το ποδήλατο που έχω μπροστά μου και κάθεται δίπλα μου :

 

” τι λέει ρε μεγάλε” μου κάνει.

 

Απαντώ ψυχρά, ουδέτερα :

 

“κοίτα φίλε, ήρθα εδώ λίγο να σκεφτώ μόνος μου ναι;”  αλήθεια μεν , να τον ξεφορτωθώ δε.

 

Γυρίζει και με κοιτάζει, με την έκφραση του προσώπου του να σκληραίνει και να απορεί ταυτόχρονα: 

 

“εδώ ήρθες να σκεφτείς ;”

 

“ναι”, του απαντώ χαμογελώντας αυτήν την φορά, μην ξεκινήσει και κανένας καυγάς.

 

Αυτοί οι τύποι είναι τρομερά απρόβλεπτοι.

 

Πετάχτηκε όρθιος.

 

” Κοίταξε” μου λέει με πιο έντονη φωνή,

” δεν πιστεύω να κάνεις κανένα φούντο ε;” και μου δείχνει την θάλασσα!

 

Μισογελάω : “όχι βέβαια!” 

 

Πάει να φύγει, κάνει τέσσερα πέντε βήματα και γυρίζει απότομα προς το μέρος μου, μιλάει δυνατά :

 

“αύριο τέτοια ώρα θα είσαι εδώ και θα μου ξαναδώσεις τσιγάρο!” μου λέει ο τύπος, εμφανώς ταραγμένος.

 

Του ένευσα μόνο με το κεφάλι χαμογελώντας, μην γίνουμε και ρεζίλι. Είμαι άναυδος.

 

Τον κοιτάζω, που απομακρύνεται. Πιάνει ένα ζευγάρι περαστικούς καί κάτι τους λέει, δεν μπορώ να ακούσω. Μάλλον κανένα ευρώ ή κανένα τσιγάρο.

 

Τα βήματά του έγιναν είκοσι, τριάντα. Ξαναγυρίζει απότομα και από μακριά μου φωνάζει :

 

” Κανόνισε μου λέει έ; Μη τυχόν! Αύριο θα μου ξαναδώσεις τσιγάρο!”

 

Απίστευτο;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *